Struktura przestrzenna udziału personelu B+R w Polsce w 2024 roku jest silnie skoncentrowana i wykazuje wyraźną polaryzację między kilkoma dominującymi ośrodkami a resztą kraju. Zdecydowanym liderem pozostaje województwo mazowieckie (30,6%), które skupia niemal jedną trzecią krajowego potencjału kadrowego B+R, co odzwierciedla koncentrację funkcji naukowych, instytucji centralnych oraz siedzib dużych firm i centrów badawczych. Kolejne miejsca zajmują małopolskie (13,21%) i dolnośląskie (9,14%), a następnie śląskie i wielkopolskie – czyli regiony o silnych ośrodkach akademickich i relatywnie rozwiniętej bazie gospodarczej. Na tym tle województwo zachodniopomorskie, z udziałem na poziomie 2,04%, plasuje się wyraźnie poniżej średniej dla głównych regionów rozwojowych i należy do grupy województw o ograniczonym znaczeniu w krajowym systemie B+R. Jego udział jest zbliżony do regionów peryferyjnych, takich jak podlaskie czy warmińsko-mazurskie, co wskazuje na relatywnie słabą koncentrację zasobów badawczo-rozwojowych. Dodatkowo ograniczona skala i umiędzynarodowienie lokalnych ośrodków akademickich oraz relatywnie słaba obecność dużych centrów korporacyjnych przekładają się na niższą absorpcję kadr B+R. Konsekwencją takiej struktury jest ryzyko utrwalenia pozycji regionu jako odbiorcy, a nie kreatora innowacji. Niski udział w krajowym potencjale B+R ogranicza zdolność do generowania własnych impulsów rozwojowych, transferu wiedzy do gospodarki oraz budowy przewag konkurencyjnych opartych na technologii i innowacjach. W praktyce oznacza to większą zależność od procesów zewnętrznych oraz wolniejsze przechodzenie do modelu gospodarki wiedzochłonnej.

(Opracowanie własne na podstawie danych GUS )